17

آینده را دوست ندارم..

آینده بدون این اتفاق را دوست ندارم..

تمامی راه ها را در ذهنِ خیال بافِ خودم رفتم و برگشتم، (گر چه تمام این سال ها خود عینِ واقعیت است)

افسوس که چیزی جز سختی، غصه و تنهایی دیگر چیزی درونش جان نمی گرفت، همین جانِ نصف و نیمه را هم از منِ بی رمق می گرفت..

ایستاده بودم بر بلندای قله غرور! و نظاره میکردم این روزهای لعنتی را..

و زیر لب زمزمه که:

گله دارد از زندگانیم جوانیم.... شرمنده جوانی از این زندگانیم...

دیگرم بس است، کمی آرامش برایم تجویز کن..

بغض زندگیم...